بله کتاب های زیادی وجود دارد. مانند: کتاب شیوه دف نوازی آقای مسعود حبیبی،در مکتب دف نوازی آقای عرفان به امید حق، صد درس دف مجید وطنیان،
هیچ سازی آسان یا سخت نیست و برای نواختن هر کدام بایستی روزانه تمرین کنید. خوب نواختن هر سازی به دو عامل زمان و تمرین نیاز دارد. سازهایی مانند پیانو یا سنتور از آنجا که از قبل کوک شده اند، در ابتدا صدایی بسیار دلنشین تر دارند. اما سازی مانند ویلن که هنرجو خود بایستی صدای مورد نظر را ایجاد کند کمی سخت تر بنظر می رسد.
آموختن موسیقی در هیچ سنی دیر نیست. بقول معروف ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است!
قبل از تهیه ساز حتما با مربی خود مشورت کنید. حدودا از جلسه دوم یا سوم بهتر است که ساز را داشته باشید.
دف با پوست طبیعی از ۶۰۰۰۰ تومان و با پوست مصنوعی از ۴۰۰۰۰ تومان می توانید تهیه کنید. برای خرید حتما با مربی خود مشورت کنید و نظر او را جویا شوید. سعی کنید از سازندگان ساز را تهیه کنید. خرید ساز از سازنده همیشه به صرفه تر و مطمئن تر است.
در مورد دف، تاب نداشتن کمانه ی ساز مهمترین مشخصه آن است.
بلی از آنجا که دف سایز کوچک برای کودکان هم هست از سنین کم هم می توانند به فراگیری دف بپرداند.
آموختن مبانی موسیقی (خصوصا وزن خوانی) به یادگیری شما کمک می کند. همینطور گوش دادن به آثار صوتی که شامل تکنوازی یا گروه نوازی دف و دف باشد و خواندن کتاب های مربوط به موسیقی نیز موثر است.
دوره مقدماتی حدودا هفت ماه طول می کشد. البته این زمان بسته به زمان تمرین هر هنرجو متفاوت است. برای دوره متوسطه تا عالی حدود یکسال و نیم تا دوسال در نظر بگیرید.
شیوه آموزشی برای همه سازها به تدریج و از آسان به دشوار می باشد. در صورت تمرین مرتب روزانه و فراگیری کامل درس ها ، درس های جدید بسیار ساده خواهند بود.
انگشت گذاری برای پنج پوزیسیون اول در ویولن مطابق این نمودار است:
توجه داشته باشید که نت G سیم دست باز تا C# فقط در یک سیم قابل دسترسی هستند. از نت D4 هر نت می تواند روی بیشتر از یک سیم نواخته شود.
مثلا D4 را می توان با سیم دست بازیا با انگشت چهارم روی سیم G درپوزیسیون اول نواخت. همچنین می توان با انگشت سوم روی سیم G در پوزیسیون دوم، یا با انگشت دوم روی سیم G در پوزیسیون سوم و یا با انگشت اول روی سیم G در پوزیسیون پنجم نواخت.
اگرآهنگساز یا ارکستراتور(تنظیم کننده ی اثر برای ارکستر) با انگشت گذاری سازآشنایی کامل داشته باشد، برای تولید تمبر(رنگ صوتی) خاص در اثر، انگشت گذاری را در پارتیتور مشخص می کند. تولید تمبر خاص، به این شکل است که مثلا سیم های دست باز صدای خاصی دارند و در قطعات با تمپوی سریع، ترکیب نت های سیم های دست باز و گرفته شده، صدای نا موزونی نمی دهند. اما در قطعات با تمپوی کند و تاثیرگذار، آهنگساز خواهان آن است که تمام تن ها رنگ یکسانی داشته باشند.
دف ساز پرطرفدار ایرانی است.این ساز در میان بانوان ایرانی بسیار رواج پیدا کرده و بسیار محبوب میباشد. در این بهش با ما همراه باشید تا همه چیز درمورد دف را به صورت گام به گام به شما شرح دهیم.
دف حلقهای از جنس چوب میباشد که عرض آن حدود ۵ تا ۷ سانتیمتر و قطر آن از ۲۵ تا ۴۰ سانتیمتر است. بر یکی از سطوح این ساز پوست کشیده شده و در داخل جدار چوبی آن حدود ۴۰ حلقهی فلزی قرار گرفته است. این حلقهها با فواصل مساوی صدایی زنگوار تولید کرده به همراه صدای اصلی ساز حالت دلنشین و ذابی را به وجود میآورد. در گوشهای از جدار چوبی دایره سوراخی تعبیه شده که نوازنده برای نگهداشتن ساز به هنگام اجرا انگشت شست خود را درون آن میگذارد و با بقیهی انگشتان هر دو دستش بر روی سطح پوستی ساز میکوبد. نوازنده در هنگام نواختن با تکانهایی که به ساز میدهد سبب لرزش حلقههای آویزان در جدار داخلی آن میگردد و از این طریق صدای زنگوار، توأم با کوبش پوست به وجود میاورد. هیچیک از صداهای تولید شده در این ساز، ارتفاع معینی، ندارند.
موسیقی مانند هر نوع تغذیه جسمی و روحی با وضعیت و شرایط مخاطب خود معنا پیدا می کند. یک موسیقی مشخص همزمان در دو نفر می تواند حس کاملا متفاوتی را ایجاد کند اما با این وجود عده ای معتقدند هر دستگاه با توجه به گوشه های اصلی آن حالات متنوع عاطفی از جمله آرامش و تحرک، عشق و فراق، حزن و نشاط، وجد و دلدادگی، امید و ناامیدی را توصیف می کند.
به عبارت دیگر هر نوع دستگاه آوازی را می توان بر اساس موقعیت زمانی، مکانی و حال درونی فرد، در تمام اوقات روز یا شب، در فصول مختلف یا در طول سالهای زندگی، نواخت، خواند یا شنید. اما بسیاری از اساتید موسیقی ایرانی در مورد ویژگی های عاطفی و احساسی جاری در مایه های موسیقی ایرانی نظرهای متنوع و متفاوتی دارند که در مجموع، حالت های عاطفی دستگاه های آوازی موسیقی ایرانی، به صورت زیر بیان گردیده است:
دستگاه ماهور: مایه های اصلی آن، آرامش بخش، متعادل و با ثبات است و از هرگونه تنش، نگرانی و هیجان زدگی دور می باشد و می تواند انسان را در حالتی متعادل، پایدار، خوش بین، توانا و شاد نگه دارد؛ به عبارتی موجب انبساط روانی می گردد.
دستگاه چهارگاه: مایه های چهارگاه مستعد برون گرایی، سرزندگی و وجد است. میل به دلاوری، آزادی و وسعت نظر دارد. مناسب پای کوبی، بزرگ منشی و رجزخوانی است.
دستگاه راست پنجگاه: سبب دلگرمی، خوش بینی، مهربانی و صمیمیت می گردد.
دستگاه شور: حالت مایه های این دستگاه، جدی، حساس و مستعد حزن است. دلتنگی و گلایه را با روحیه ای انتقادی به خوبی بیان می کند. استفاده به هنگام از مایه های شور به خوبی اندوه را تخلیه می کند و از شدت نگرانی می کاهد.
دستگاه همایون: حالت سرخوش، دلداده، عشق، امید و دلبستگی دارد.
دستگاه سه گاه: در بیان اندوه و ناکامی عمیق توام با احساس پشیمانی، گناه و از دست دادگی موفق است. حزن ناشی از فقدان را به خوبی تخلیه می کند، همچنین در بیان بی وفایی و مرور آلام زندگی موثر است.
دستگاه نوا: شکوهی ملایم توام با تمنا و نیاز دارد، متانت و حجب را برمی انگیزد.